Caroline.
Ik loop door de het westerpark op zoek naar een geschikt onderwerp voor mijn fotoserie. De motivatie en creativiteit wil nog niet komen, tot ik Caroline en de 3 honden, Billy, Brie (beide oppas hondjes) en Marlena (haar eigen hond) tegen kom. Ik vraag haar of ik wat vragen mag stellen en een foto van haar mag maken. Vol enthousiasme stemt ze in.
Caroline is een enthousiast en heel open vrouw. Ze vertelt me (in het Engels) van alles over haar leven. Vanwege haar vaders werk is ze als jong meisje veel verhuisd en heeft ze op veel verschillende plekken gewoond zoals Spanje, Frankrijk en de UK. Ze was een rebelse tiener en als ik het zo hoor eentje met een sterke eigen mening. Toen ze opgroeide voelde Caroline nog altijd de drang om op pad te zijn, “I’m like a houseplant, not like a plant that roots in the ground”, ze werd stewardess. 25 jaar lang vloog ze de wereld over, dat is nu 15 jaar geleden.
Ik vraag of ze het vliegen mist. “No” zegt ze “I liked it at the time, but isn’t it funny? I wouldn’t dream of being a stewardess now.” Ik heb meteen door dat ze het heeft over het niet willen bijdragen aan de enorme impact die de luchtvaartindustrie heeft op de klimaatverandering en de opwarming van de aarde. In 1985 was de opwarming van de aarde nog niet zo’n groots probleem als het nu is en dacht ook de jonge Caroline hier niet over na, voor haar was het een logische stap om in de luchtvaart te gaan werken, omdat haar broer en zus dat ook al deden.
Fast forward naar januari 2020. Caroline besluit haar spullen en haar caravan te pakken en op Brexit day verlaat ze de UK met haar rood-wit-blauwe vlag, opweg naar Nederland. Terwijl Caroline haar plek zocht in Groningen kwam ze met haar hondje, Marlena (die echt haar kindje lijkt te zijn), vaak wandelen bij het Westerpark.
In November 2023 begint haar nieuwe avontuur. Ze vraagt eigenaar Frans of ze een maand met haar caravan mag kamperen bij tuin in de stad. En dat mag, “but you can’t live here!” zegt hij nog. Die maand op de camperplaats werden er 2 en 3 en 4, nu is het Mei en heeft Caroline haar eigen plekje op het grasveld gekregen, compleet met een tuintje en een bord waar “Carolines place” op staat. Tot voorkort had Caroline nog een eigen appartement in Groningen, maar ondanks dat ze het een mooi en ruim huis vond zegt ze zelf, “people are not supposed to live in concrete jungles. It makes us unhappy”. Haar appartement in Groningen heeft ze opgegeven en ze kiest nu volledig voor “the van life”.
Caroline verteld me dat ze hier haar community gevonden heeft, de mensen om haar heen die ze eerst niet had. Ze voelt zich thuis in de tuin, zegt ze. Je zou bijna denken dat ze zich nu toch echt gaat settelen maar later in ons gesprek hoor ik alweer plannen over een werk uitwisseling naar Frankrijk om te helpen bij het opknappen van een boerderij of een auto tripje naar Spanje. Toch zegt ze dat het misschien wel de laatste “rustplek” van de caravan zal zijn. Als ze weg is wil ze haar caravan graag open stellen voor mensen die een veilige woonplek nodig hebben (bijvoorbeeld door huiselijk geweld) zoals dat bij Tuin in de stad wel eens vaker gebeurd. Je hoort en ziet hoe verwelkomend en accepterend de community is en hoeveel ze doen voor andere mensen en vooral zij die het moeilijker hebben.
Caroline laat me nog de binnenkant van haar caravan zien. Het is een drukke boel met veel kleurtjes, maar ontzettend knus. Ik mag mijn “mark” ergens in de caravan plakken met kleine
plak spiegeltjes, ik vorm een abstract boompje op haar plafond. Ze vertelt nog hoe ze haar spullen lange tijd gebruikt en vooral shopt bij de kringloop, Ze leeft met weinig spullen want veel ruimte voor prularia is er in de caravan niet. Ze eet vooral “echt” voedsel, zo min mogelijk fabrieks eten. En probeert haar zogenaamde “carbon footprint” zo klein mogelijk te houden door voorzichtig met water en elektriciteit om te gaan en bijvoorbeeld zo min mogelijk plastic te gebruiken. Zo denkt ze op haar eigen manier aan het klimaat en deelt ze mee in de duurzame community.
Wanneer we haar caravan weer uitlopen laat ze vol trots een foto van haar vader zien en een kruisje met een gedichtje erop dat haar aan haar moeder doet denken.
Als ik met Caroline praat hoor ik steeds het woord vrijheid voorbijkomen. Dat is echt iets waar ze bij leeft. Zij leeft zoals zij wil en zij doet wat zij wil. Geen verplichtingen, geen banden die haar ergens verplichten blijven. Alleen haar eigen wil en avonturisme.
“The key to longevity is laughter.”
- Caroline